İnsanların kırgınlıklarını, öfkelerini, yarım kalmış hikâyelerini taşıyacak bir kap değilim ben.Herkesin içinden döküleni sessizce içine alan, üstüne ne koyulursa koyulsun sesini çıkarmayan, susan bir saksı değilim.
Birinin travması benim sorumluluğum olamaz.
Sevgisizliğini, öfkesini, hayal kırıklığını getirip omuzlarıma bırakamazsın.
Ben kimsenin yük boşaltma alanı değilim.
Belki dışarıdan sert görünüyorum. Pürüzlü, kusursuz olmayan bir yüzeyim var. Evet, biraz betona benziyor olabilirim. Ama beton olmak dayanıklı olmak demektir; herkesin yüklerini taşımak zorunda olmak değil.
İnsanlar çoğu zaman güçlü gördüklerine yük bırakır. Çünkü onların çökmeyeceğini düşünürler. Oysa en güçlü görünen şeylerin bile içinde çatlaklar vardır.
Ben toparlamak zorunda değilim. Herkesi iyileştirmek, herkesi anlamak, herkesi taşımak zorunda değilim.
Bazen sadece kendimi korumak istiyorum.
Çünkü ben saksı değilim.
İçime istediğiniz toprağı, yükü, kiri doldurabileceğiniz bir boşluk hiç değilim.
Ben ancak kendi köklerime yer açarım.
Benim sınırlarım benim gücümdür.
Kimsenin saksısı olmayın…
24.05.2026
Gülşah Oymak
Founder of the Betoniche